Heribert Mühlen - NOWE ŻYCIE - PRZEDMOWA

 

Przedmowa
Niniejszy podręcznik zrodził się z piętnastoletniej praktyki zdobytej w czasie wielu Seminariów Wiary w parafiach i na uczelniach, w czasie rozmów z członkami wspólnot, duszpasterzami, studentami i profesorami wydziałów teologicznych, członkami różnych zakonów i nowych ruchów religijnych, jak również przedstawicielami nowych inicjatyw duszpasterskich. Duch Boży udziela dziś w wieloraki sposób pobudek i doświadczeń, które ukierunkowują się ku przyszłości Kościoła Jezusa Chrystusa i które są początkiem nowych form przekazywania wiary. Równocześnie tradycje duchowe różnych Kościołów w dobie dzisiejszego głodu wiary nabierają nowego znaczenia. W tym miejscu chciałbym podziękować tym wszystkim, od których otrzymałem "... nieco daru duchowego..." (Rz 1,11).
Proces wzrastania, który dokonał się w duchowej wymianie i dzieleniu się doświadczeniem Boga, doprowadził do tego, że niniejsze Seminarium Wiary stało się także pewnym wkładem w dzieło Nowej Ewangelizacji. Jego główne przesłanie stanowią:
- Przekazanie biblijnego obrazu Boga wolnego od fałszywego strachu.
- Pomoc w odkryciu własnych zdolności oraz w spojrzeniu na historię swojego życia przed obliczem Boga.
- Doprowadzenie do osobistego przyjęcia sakramentalnej łaski Bożej i darów duchowych.
- Nowe formy chrześcijańskiego życia wspólnotowego.
- Pobudzenie do osobistego świadectwa wiary i do ewangelizacji.
- Pobudki do zaangażowania się w życie społeczne i polityczne wypływające z mocy doświadczania wolności chrześcijańskiej.


Cechą znamienną i mającą duże znaczenie dla tego Seminarium Wiary jest fakt, że współpracowali tu zarówno katoliccy, jak i ewangeliccy duchowni, którzy poświęcają się idei reformy duszpasterstwa. Potrzeba duszpasterstwa związana z sakramentami staje się szczególnie paląca, powstaje bowiem pytanie: Jakie oddziaływania na wiernych posiadają sakramenty, jeżeli co roku tak dużo młodzieży oraz dorosłych oddala się od Kościoła? Już w 1975 papież Paweł VI podkreślał, że bez żywej ewangelizacji może dojść ze strony chrześcijan do "... gnuśnego przyjmowania [sakramentów] lub odczuwania do nich odrazy" a to "... pozbawia je właściwej dla nich skuteczności" (Adhortacja apostolska o ewangelizacji w świecie współczesnym, 47). Od tego czasu wytworzyły się nowe formy liturgiczne osobistego przyjęcia łaski sakramentalnej. Wyrosły one na gruncie różnorodności praktyk religijnych posiadających podstawy teologiczne i duszpasterskie. Do tych nowych form ma doprowadzić właśnie niniejsze Seminarium Wiary.

Równie poczesne miejsce w dziele reformy duszpasterstwa zajmuje współpraca osób świeckich. Według Soboru Watykańskiego II do zadań proboszcza (wypływających z jego urzędu) należy odkrywanie i popieranie charyzmatów świeckich. Staje się coraz bardziej oczywistym, że w parafiach objawia się wiele darów duchowych, uzdalniających do skutecznego przepowiadania, do prowadzenia wspólnot "Kościoła domowego", kręgów biblijnych i innych aktywnych grup. Przekazywanie wiary przez osoby świeckie staje się dla duszpasterstwa parafialnego sprawą coraz bardziej naglącą. Seminarium Wiary zostało w taki sposób ułożone i podzielone metodycznie, aby mogła je poprowadzić także osoba świecka bez przygotowania teologicznego (por. Wprowadzenie nr 37-40). Otwiera się tu również rozległe pole działania dla kościelnych współpracowników.

Seminarium wyrosło ze wspólnej wszystkim wiernym duchowości całego Kościoła i wszystkich jego posług duszpasterskich oraz pozostaje otwarte na różnorodność dróg i doświadczeń duchowych. Służy ono przede wszystkich odnowieniu wiary we wspólnotach już istniejących, oraz pragnie też pobudzić każdego z osobna do ponownego zawierzenia się Bogu.

Także członkowie nowych ruchów religijnych będą mogli powtórnie odnaleźć coś, co odpowiada ich osobistej praktyce wiary. Wspólne wszystkim ruchom podstawowe doświadczenie chrześcijańskie wyrastające z chrztu uzdolni ich w szczególny sposób do włożenia własnego wkładu w odnowę wiary we wspólnotach, w których żyją.

Charakter ekumeniczny niniejszego Seminarium Wiary ułatwia doprowadzenie do podstawowej odpowiedzi na łaskę wiary. Naznaczone jest ono bowiem tradycjami duchowymi, które zrodziły się częściowo jeszcze przed podziałem Kościoła. Dzięki temu może się ono przyczynić do budowania duchowego ekumenizmu, którego centrum stanowi chrzest (Ef 4,5). Ekumenizm ten prowadzi, mimo różnych tradycji duchowych, do wzajemnego ubogacania się.

Heribert Mühlen

Paderborn, marzec 1990 r.

 
 
   
 

[ STRONA GŁÓWNA | TEKSTY | LINKI | OJCIEC | DZIADEK |O MNIE |ARCHIWUM | E-MAIL ]