10. IMIĘ CHRYSTUSA

10.1. Uczą, że zbyt eksponujemy imię Jezusa, zapominając o ważniejszym imieniu Jehowa. Sami zmienili (1939r.) nawet podtytuł Strażnicy tzn. "Zwiastun Obecności Chrystusa" na "Zwiastująca Królestwo Jehowy" (w 1939r. pierwsze 4 numery miały podtytuł: "Zwiastun Królestwa Chrystusa") "Świadkowie Jehowy głosiciele..." s.724.

W art. pt. "Czy powinieneś modlić się do Jezusa?" zabraniają zwracać się do Chrystusa w modlitwie (Strażnica Nr 24, 1994 s.23; por. Nr 21, 1995 s.5-przypis). Piszą też: "Tym samym Jezus wykluczył możliwość zwracania się (...) nawet do niego samego" (Strażnica Nr 14, 1996 s.5). Dziwne w związku z tym są ich inne słowa: "Tak więc razem z Janem żarliwie się modlimy: 'Amen! Przyjdź, Panie Jezusie'." ("Wspaniały finał..." s.319). Patrz też s.36, gdzie chwalą się jak usuwali z własnych śpiewników pieśni sławiące Jezusa.

Odpowiedź. Pismo Św. pokazuje nam, co mamy czynić w imię Jezusa, podkreślając ważność tej Osoby. Aby uwidocznić to przedstawiam niektóre wersety obejmujące to zagadnienie:

Przyjmujemy chrzest w Jego imię (Dz 2;38, Mt 28;19), zbieramy się w Kościele w Jego imię (1Kor 5;4, Mt 18;20), w Nim stajemy się nowym stworzeniem (2Kor 5;17), w Nim mamy dostęp do Ojca (1J 2;23), jesteśmy Jego sługami (1Tm 4;6), to Jego mamy być uczniami (J 15;8), to On spełnia nasze prośby (J 14;14), w Jego imieniu pokładamy nadzieję (Mt 12;21), w Nim mamy zbawienie (Dz 4;12), Jego imię jest dla nas najwyższym imieniem (Ef 1;21), to na Jego imię zginamy kolana (Flp 2;9n.), od Niego mamy pokój Chrystusowy (J 16;33), w Jego imię głoszone jest nawrócenie i odpuszczenie grzechów (Łk 24;47), On jest naszym ukojeniem (Mt 11;28nn.), dobro czynimy w Jego imię (Kol 3;23n.), w Nim jest nasza wiara (1Tm 3;13), w Nim jest nasza miłość (2Tm 1;13), do Jego imienia mamy się przyznawać (Mt 10;32), dla Jego imienia poświęcamy nasze życie (Dz 15;26), Jego jesteśmy ludem (Mt 1;21, Tt 2;14), w Jego imię pełnimy wolę Bożą (J 6;29), przykazaniem jest wierzyć w imię Jezusa (1J 3;23) itd.

Słowo gr. onoma (imię) związane z osobą Jezusa w NT pada ok.96 razy, natomiast dot. Ojca ok.34 razy. Widać więc, które imię głosili pierwsi chrześcijanie.

10.2. Uczą, że zbawienie jest w imieniu Jehowy. W tym celu pozmieniali wersety w swych "Chrześcijańskich Pismach Greckich...", np. "Gdyż każdy, kto wzywa imienia Jehowy, będzie wybawiony" Rz 10;13. Tymczasem cały kontekst zdania: "Albowiem każdy, kto wezwie imienia Pańskiego, będzie zbawiony" (Rz 10;13) wskazuje, że imię Pańskie to imię Chrystusa. Rz 10;9 mówi: "Jeżeli więc ustami swoimi wyznasz, że Jezus jest Panem (...), osiągniesz zbawienie". Apostoł odnosi więc Rz 10;13 też do Chrystusa (por. 1J 5;13, J 20;31). Stwierdzenie, że Jezus jest Panem św.Paweł uzasadnia cyt. ze ST stosowanymi tam do Jahwe (Iz 28;16, Jl 3;5 por. Rz 10;11, 13). Apostołowie robili tak (np. Hbr 1;6, 10n.), bo dla nich Jezus był równy Ojcu (J 5;23). Św.Ireneusz (ur.140) tak skomentował Rz 10;13: "A nie dano innego imienia Pana pod niebem, w którym ludzie są zbawieni, jak tylko imię Boga, którym jest Jezus Chrystus, Syn Boży..." ("Wykład Nauki Apostolskiej" 96).

Co jeszcze potwierdza, że Rz 10;13 dot. imienia Jezusa? W Rz 10;12 napisano: "Nie ma już różnicy między Żydem a Grekiem. Jeden jest bowiem Pan wszystkich" (por. Dz 10;36), a podobne wyrażenie pada w Ga 3;28 ("Nie ma już Żyda ani poganina (...) jesteście kimś jednym w Chrystusie Jezusie"). W obu przypadkach Apostoł mówi więc o Chrystusie. Strażnica Rok XCVIII [1977] Nr 23 s.24 też Rz 10;11n. odnosi do Jezusa i nie wiadomo czemu Rz 10;13 do Jehowy. Por. Rz 10;14-17 (Żydzi nie uwierzyli w Jezusa, a nie w Jahwe). Pamiętajmy, że Jl 3;5 (2;32 w Biblii ŚJ) jest proroctwem, które wypełnia się na Jezusie.

Mt 1;21 mówi, że to Jezus "zbawi swój lud". Poganinowi, który nie znał imienia Jehowa, św.Paweł powiedział: "uwierz w Pana Jezusa (...), a zbawisz siebie i swój dom" (Dz 16;31 por. 1Tes 5;9 "osiągnięcie zbawienia przez Pana naszego Jezusa..."), a Mt 12;21 mówi: "W Jego imieniu narody nadzieję pokładać będą".

Podobnie jak z Rz 10;13 postąpili z Dz 2;21: "każdy kto wzywać będzie imienia Pańskiego, będzie zbawiony". W "Chrześcijańskich Pismach Greckich..." w wersecie tym jest imię Jehowa. Tymczasem chodzi tu o wzywanie imienia Jezusa, o czym świadczą inne miejsca:

"którzy na każdym miejscu wzywają imienia Pana naszego Jezusa Chrystusa" 1Kor 1;2;

"I ma On władzę (...) więzić tutaj wszystkich, którzy wzywają Twego imienia" Dz 9;14 por. w.15nn.;

"Ochrzcij się i obmyj z twoich grzechów, wzywając Jego imienia" Dz 22;16 por. 21;13

"który modlił się: Panie Jezu przyjmij Ducha mego" Dz 7;59.

Św.Piotr wypowiadając słowa z Dz 2;21 nie mógł zaprzeczać sam sobie, odnosząc te słowa do Jahwe, bo w Dz 4;11n., mówi o zbawieniu w Chrystusie: "I nie ma w żadnym innym zbawienia, gdyż nie dano ludziom pod niebem, żadnego innego imienia, w którym moglibyśmy być zbawieni". Zresztą po Dz 2;21 omawia ten werset odnosząc go do Jezusa (por. 2Kor 4;5, Rz 1;5, 2Tm 4;22).

Ciekawe, że w 1P 2;3 ŚJ nie wstawili imienia Jehowa i odnieśli ten werset do Jezusa, choć tak jak Rz 10;13 jest on cyt. ze ST. Jest to dziwna niekonsekwencja. Strażnica Nr 11, 1994 s.30 uczy: "Czasami tekst Pism Hebrajskich odnosi się do Jehowy, ale spełnia się na Jezusie (...) Na przykład w Psalmie 34:9 znajdujemy zaproszenie: 'Skosztujcie i zobaczcie, że dobry jest Pan [Jehowa, NW]'. Piotr odniósł jednak tę wypowiedź do Pana Jezusa Chrystusa, mówiąc: 'Gdyżeście zakosztowali, iż dobrotliwy jest Pan' (1 Piotra 2:3). Apostoł podaje tutaj pewną zasadę i wyjaśnia, jak sprawdza się ona również na Jezusie Chrystusie".

Zmiany interpretacji Rz 10;13 u ŚJ:

"Boski Plan Wieków" (s.122 ed.1917) - do Jezusa

Strażnica Rok XCIV [1973] Nr 18 s.16 - do Jehowy

Strażnica Rok C [1979] Nr 2 s.23 - do Jezusa

"Imię Boże..." s.26 - do Jehowy

10.3. Nie zwracają się w modlitwie do Chrystusa choć tak czynili Jego uczniowie:

"i darował Mu imię ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zgięło się każde kolano istot niebieskich i ziemskich, i podziemnych. I aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest PANEM - ku chwale Boga Ojca" Flp 2;9nn.;

"W Jego imieniu narody nadzieję pokładać będą" Mt 12;21;

"Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus..." 1Tm 2;5;

"A tłumy, (...) wołały głośno: Hosanna Synowi Dawida! Błogosławiony Ten, który przychodzi w imię Pańskie" Mt 21;9;

"i wysławiano imię Pana Jezusa" Dz 19;17;

"i posadził [Jezusa] po swojej prawicy (...) ponad wszelkim innym imieniem wzywanym nie tylko w tym wieku, ale i w przyszłym" Ef 1;20n.;

"Tak kamienowali Szczepana, który modlił się: Panie Jezu, przyjmij ducha mego! A gdy osunął się na kolana, zawołał głośno: Panie, nie poczytaj im tego grzechu!" Dz 7;59n.;

"Dzięki składam Temu, który mnie przyoblekł mocą, Chrystusowi Jezusowi, naszemu Panu (...) " 1Tm 1;12 por. 6;16 "Jemu cześć i moc wiekuista. Amen." (patrz pkt 2.11.); Por. 2Tm 4;18.

"Niechże Pan użyczy miłosierdzia domowi Onezyfora (...) Niechaj mu da Pan w owym dniu znaleźć miłosierdzie u Pana!" 2Tm 1;16nn.;

"niech was uzdolni do wszelkiego dobra (...) przez Jezusa Chrystusa, któremu chwała na wieki wieków! Amen." Hbr 13;21;

"W imię Jezusa Chrystusa Nazarejczyka, chodź" Dz 3;6 por. Łk 10;17;

"Dlatego trzykrotnie prosiłem Pana..." 2Kor 12;8 por. w.9n.;

"Przyjdź Panie Jezu!" Ap 22;20 por. w.17;

"Panie, ratuj, giniemy" Mt 8;25 por. 14;30;

"Aby w was zostało uwielbione imię Pana (...) Jezusa..." 2Tes 1;12;

"...wysławiając Pana w waszych sercach. Dziękujcie (...) Bogu Ojcu w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa" Ef 5;19n.;

"O cokolwiek prosić Mnie będziecie w imię moje, Ja to spełnię" J 14;14

"Proście Pana żniwa [por. Mt 13;37-41], żeby wyprawił robotników na swoje żniwo" Mt 9;38;

"I taką nową pieśń śpiewają: Godzien jesteś wziąć księgę i (...) bo zostałeś zabity..." Ap 5;9 por. Iz 42;10 - nowa pieśń dla Jahwe;

"Zasiadającemu na tronie i Barankowi błogosławieństwo i cześć, i chwała, i moc, na wieki wieków!" Ap 5;13 por. w.8;

"do niego narody modlić się będą" Iz 11;10 ks.Wu por. BP i II wyd. BT.

Pomimo że ludzie wierzyli w Boga, o pomoc prosili Syna, wzywając Jego imienia np. Mt 8;2, 15;22, 25, 17;15, 20;30, 33;

Wielu Jezusowi oddawało i dziś oddaje pokłon i tym samym cześć i hołd (Mt 2;11, 8;2, 9;18, 15;25, 28;9, 17, J 20;28, Hbr 1;6).

Moc imienia Jezusa i wzywanie Go uznawali nawet ci, którzy nie byli uprawnieni do wzywania Go (Mt 7;21n., Dz 19;13).

Chrześcijanie zanoszą do Syna Bożego modlitwy w myśl Jego wyraźnego pouczenia: "Aby wszyscy oddawali cześć Synowi, tak jak oddają cześć Ojcu. Kto nie oddaje czci Synowi nie oddaje czci Ojcu, który Go posłał" J 5;23 [Uwaga! ŚJ w J 5;23 zastąpili w swym przekładzie określenie "czcić" (Ojca i Syna) terminem "szanować", ale przecież szacunek okazuje Ojcu i Synowi wielu niewierzących, agnostyków czy przedstawicieli religii wschodnich. Widać więc, że Bogu chodzi o cześć, a nie tylko o szacunek, którym obdarzono np. św.Pawła (Dz 28;10)]. Choć "Chrześcijańskie Pisma Greckie..." nie używają w stosunku do Chrystusa słowa "cześć", to jednak w jednym miejscu zastosowały je: "Zasiadającemu na tronie i Barankowi błogosławieństwo i szacunek (...) starsi zaś upadli i oddali cześć" Ap 5;13n.

10.4. Russell modlił się do Jezusa i pozwalał to robić: "Zazwyczaj modlitwy moje zanoszę do Ojca Niebieskiego i tylko w imieniu Pana Jezusa, lecz niekiedy zwracam się wprost do Jezusa, bo nie znalazłem w Piśmie Świętym nic przeciwko temu. Pismo Święte mówi, aby czcić Syna, tak jak czcimy Ojca" ("Co kaznodzieja Russell odpowiadał..." s.290). Rutherford przedstawił w "Harfie Bożej" (s.143), wyd. do 1929r., krótką modlitwę do Jezusa: "Chwała Ci! za odkupienie! Tyś założył Kościół Swój; Przez krzyż dałeś przebaczenie, Chwała Ci, o Zbawco mój!".

Nie wiem czemu ŚJ nie mogą zwracać się do Jezusa, bo przecież wg nich On króluje na tronie Jehowy od 1914r.

10.5. Do ŚJ nie przemawiają Dz 7;59, które mówią, że Szczepan "modlił się: Panie Jezu przyjmij ducha mego". Mówią oni, że to nie jest modlitwa. Nakazują też przetłumaczyć występujące tam słowo greckie na "wzywał", "mówił" lub "błagał" ("Chrześcijańskie Pisma Greckie..."), a w ogóle uczą, że Szczepan zwrócił się do Jezusa dlatego, bo go zobaczył (Dz 7;56). Tym usprawiedliwiają swe nie zwracanie się do Syna Bożego.

Odpowiedź. Określenie "wzywać" w odniesieniu do Boga Ojca często oznacza modlitwę (np. Ps 17;6). To samo dot. słowa "błagać" (np. Ps 30;9) Nie wiem czemu odnośnie Syna miałoby to co innego znaczyć. Nawet gdy przyjmiemy jak chcą ŚJ, że Szczepan "wzywał" Jezusa, a nie modlił się, to jednak do Niego zwracał się. Nie wzywał Chrystusa dlatego, że ujrzał Go (ujrzał też Ojca - Dz 7;56), ale aby wydać świadectwo o Nim Żydom kamienującym go. Jeśli ŚJ warunkują zwracanie się do Syna Bożego widzeniem Go (por. 2Kor 5;7), to czemu sami wzywają Jehowę, którego nie widzą. Zauważmy, co mówi o zwracaniu się do Jezusa 1J 5;14: "Ufność, którą w Nim pokładamy, polega na przekonaniu, że wysłuchuje On wszystkich naszych próśb zgodnych z Jego wolą" por. w.13, 15.

10.6. Strażnica Rok CI [1980] Nr 2 s.24 (por. Nr 4, 1990 s.30-1) aby zanegować wartość pośrednictwa Chrystusa i Jego złożonego okupu za ludzi wiele napisała żeby "udowodnić", że tekst 1Tm 2;5n. dot. tylko 144 tys. i na dodatek ŚJ. Spójrzmy bez uprzedzeń na tekst, który dziwnie komentują ŚJ: "jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus, który wydał samego siebie na okup za wszystkich" 1Tm 2;5n. por. 1J 2;2. Oto zaś cyt. ze Strażnicy Rok CI [1980] Nr 17 s.14: "... jeden także pośrednik między Bogiem a ludźmi /ale nie: wszystkimi ludźmi/, człowiek Chrystus Jezus, który dał siebie na okup odpowiedni za wszystkich".

10.7. ŚJ aby zanegować oddawanie boskiej czci Chrystusowi dużo miejsca poświęcają wersetowi: "Niech Mu oddają pokłon wszyscy aniołowie Boży" Hbr 1;6 (Strażnice: Rok XCIV [1973] Nr 17 s.22-4; Rok CIV [1983] Nr 14 s.3; Nr 2, 1992 s.23; "Prowadzenie rozmów..." s.128-9). Właściwie słowom z ich Biblii nie można wiele zarzucić ("I niech mu złożą hołd wszyscy aniołowie Boży") ale komentarze jakie zamieszczają w swych publikacjach są pełne błędów i niedomówień. Najwięcej uwagi ŚJ poświęcają słowu gr. proskyneo (składać pokłon), przytaczając różne możliwe wersje jego tłumaczenia. Ale nie to jest najistotniejsze dla ŚJ. W myśl swego założenia tak neutralizują powyższy tekst: "HOŁD CZY CZEŚĆ. Greckie słowo proskyneo z Listu do Hebrajczyków 1:6 może oznaczać: 1. Składanie z respektem hołdu, jakby 'oddawanie pokłonu' Jezusowi (...). 2. Oddawanie czci Jehowie Bogu poprzez (...) Jezusa." (Strażnica Rok CIV [1983] Nr 14 s.3). Zapytajmy, gdzie w Hbr 1;6 mowa jest o "jakby" pokłonie czy hołdzie dla Jezusa i gdzie mówi się w nim o czci dla Jehowy? Dlaczego też z jednego wersetu i jednego w nim słowa ŚJ wyciągają wniosek, że Jehowie należy się "cześć" a Jezusowi tylko "hołd"? "Prowadzenie rozmów..." (s.129) chcąc obniżyć cześć dla Chrystusa przeciwstawia słowom Hbr 1;6, wypowiedź Jezusa: "Pana, Boga twego, czcić będziesz i Jemu samemu służyć będziesz" Mt 4;10. Tymczasem obie wypowiedzi są równie ważne. W Hbr 1;5n. Bóg, którego są to słowa, nakazuje czcić Jezusa, a w Mt 4;10 Jezus każe czcić Ojca. Ukazuje to równość osób Bożych pod względem majestatu. "Prowadzenie rozmów..." (s.129) podaje, że słowo proskyneo odnoszone jest czasem w Biblii do ludzi (Rdz 23;7), nawet z tytułem królewskim (1Krl 1;23), więc nic specjalnego w stosunku do Jezusa nie musi ono oznaczać. Strażnica Nr 2, 1992 s.23 uczy też, że "wszelka 'cześć' oddawana przez aniołów Synowi Bożemu jest względna". ŚJ zapominają o jednym, że słowa Hbr 1;6 są cytatem ze ST (Ps 97;7 i Pwt 32;43 przypis w BT por. Ap 7;11) i są one tam odnoszone do Jahwe. Jeśli więc na podst. Hbr 1;6 ŚJ przyznają Chrystusowi "cześć względną" to również taką powinni przydzielić Bogu. [Termin "cześć względna" ŚJ przejęli prawdopodobnie z teologii katolickiej, w której określenie "kult względny" stosowane jest w stosunku do obrazów] Po drugie, nie ma znaczenia użycie tego samego słowa w stosunku do ludzi (Rdz 23;7) czy nawet króla (1Krl 1;23, bo mógłby ich ktoś zrównywać z Bogiem, lecz istotne jest to, że werset stosowany do Boga zastosowano do Jezusa. Po trzecie, słowo proskyneo zastosowane do Boga w Mt 4;10 jest tym samym, które użyto w stosunku do Jezusa w Hbr 1;6, a do obu osób Bożych razem użyto je w Ap 5;14, więc nie jest prawdą, że Jezusowi składa się pokłon tylko jako królowi. Chrystus jest i Królem (Ap 19;16) i Bogiem (J 20;28). Oto inne miejsca gdzie opisano złożenie pokłonu (proskyneo) Chrystusowi: Mt 2;2, 8, 11, 8;2, 9;18, 14;33, 15;25, 20;20, 28;9, 17, Mk 5;6, 15;19, Łk 24;52, J 9;38. Warto wiedzieć, że jeszcze Strażnica Rok XCIV [1973] Nr 17 s.22, która tłumaczyła słowa ze starszej ed. ang. Biblii ŚJ, oddała Hbr 1;6 tak jakby ŚJ czcili Jezusa: "I niech go wielbią [ang. worship] wszyscy aniołowie Boży". Później dokonano korekty na "złożą hołd" (ang. obeisance) w tekście własnej Biblii bo "wielbienie" ("cześć" Ap 7;11, "czcić" Mt 4;10) ŚJ rezerwują tylko dla Jehowy. "Wspaniały finał..." (s.314) uczy: "Wypływa stąd dla nas bezsporny wniosek, że mamy czcić wyłącznie Boga (Mateusza 4:10). Nie wolno nam kalać czystego wielbienia oddawaniem czci czemukolwiek ani komukolwiek innemu (Izajasza 42:5, 8). Ciekawe, że Strażnica Nr 2, 1992 s.23 pozwala aby słowo proskyneo oznaczało wobec fałszywych bóstw "akt czci", a w stosunku do Jezusa nie pozwala na takie znaczenie.


SPIS TREŚCI

Copyright © 1998 Włodzimierz Bednarski